bazen hayat bazen otesi..

Aslinda bi cok sey yazmak istiyordum, hemen hergun aklima bi mevzu geliyordu yazmak icin, ama bi turlu vakit bulamadim, buldugum vakitlerdede farkli ugraslarim oldu bilgisayar basinda:)en son beni mesgul eden mevzu, su son yillarda pek ragbet goren rahatsizligimiz depresyon, hatta Burhan Altintop panik atak olarak farkli bir versiyonunu simgeliyor bunun:) Insan neden depresyon gibi bi tuhsal boslugun yada bunalim, yada buhranin icine girer, acaba depresyona girmek yada olmak, nekadar imanli inancli bir insanda olabilecegi dusunulebilecek bir rahatsizliktir? cok oncelerde ben turkiyede unv’ye giderken, bir arkadasim  vardi ismi Nukhet, yazmamda bi beis gormuyorum, hatirlamisken yaziyim sonra unutum:)herneyse bu kizcagiz bana o zamanlara kadar duymadigim bir mevzudan depresyon dan bahsetmisti:) lise de depresyona girmisti, hatta bi psikolog’a gitmisti hatta cok unlu bir isimdi gittigi psikolog ve onunla cok ilgilenmediginden yakiniyordu,  simdilerde dusunuyorum, acaba bu arkadas gercekten depresyon mu geciriyordu, yoksa aileden vede etraftan o donemlerde cok da yaygin olmayan cok da bilinmeyen ruhsal bir rahatsizligin kendinde var olmasiyla ilgi alaka beklentisi icindemiydi? su siralar gorustugum konustugum vede oncesindede bende var oldugunu dusundugum bi depresyon durumu hakim:) tanidiklarimdan biri digerleri kadar dini ve imani bilgi yonuyle cok saglam olmasada sonucta, hayatta istedigi hemen herseye ulasmis yasida genc, hatta Allah ona beklentilerinin ustunde bir yasam vermis, fakat hatun depresyonda?simdi dusunuyorumda, insan demek ulasamadigi seyler olunca degil fazlasina ulastigindada depresyon gibi bi duruma ducar olabiliyor:) Bende su bir kac ay oncesine kadar surekli kendime depresyonda oldugum tanisini koyuyordum, ama simdilerde bu bendeki ruhi yada imani bir bosluk ve zayifligin neticesi olan bisiymis…Elimizdeki nimetlerin farkina varmaz ve bu hususta az sukredersek sanirim depresyon bizler icin kacinilmaz bir tani oluveriyor…Bir cok kisinin istyedigi bir yasama sahipken…Gecen Ingilizce dersinde hocanin soyledigi bir sey cok kafama takildi, Paranin mutlulugun temeli oldugunu soyledi,ne degisik bir zihniyet yada ne degisik bir yaklasim, sanirim bunda dinsel ve toplumsal ogretinin payi buyuk!!Para nin cok olmasi mutlulugu beraberinde getirmiyor, sadece insanlarin kanaatkar olmasi ve elindeki imkan ve olanaklara sukru mutlulugu sagliyor..Iyi bir es, tatli bir evlad,Sevdiklerimizin buyuk bir kisminin sag ve selamet icinde olmasi, en onemlisi bizim iman gibi bir nimetin icinde olmamiz, ve O’nu bilmemiz, 7 gun 24 saat dua dua yalvaracagimiz bir merciin olmasi,zaman hakkimizda hayir takdir etmesi dusuncesi bizi hayata baglamali bizi hayttan koparmamali diye dusunuyorum….ders arasi olan yazi bukadar uzunlukta ve de kalitede olabilirdi:))